MARCELA DELPASTRE

Quau èra Marcela Delpastre ?

* Marcela Delpastre, femna de letras e de tèrra : una presentacion per Miquèla Stenta sus La Maleta
* Lo prumièr còp, tèxte de Terèsa Canet publicat dins lo numèro 52 de la revista Lenga e país d’òc consacrat a Marcela Delpastre
* Marcelle Delpastre : un extrach d’entreten filmat en 1979
e que se pòt trobar dins aquela fresca bèla « 50 ans de borbolh occitan», qu’es lo fruch de la collaboracion entre l’INA e lo Cirdoc.

Mès per de qué una escrivana limosina sul siti de l’IEO del Cantal ?
D’en primièr, per çò que l’aimam, tot simplament !
L’aimam talament que quò es de son nom qu’avèm batejada la sala qu’aculhís nòstra mediatèca.
( E de mai, cau totjorn una excepcion per confirmar la règla non ?)
E per de qué l’aimam ? Sufís de la legir per comprendre ! Aquí donc trobaretz quauques poèmas sieus.

 

LA LENGA QUE TANT ME PLATZ

La lenga que tant me platz a l’odor dau pan de blat, quand còi e coma en lo forn blandat.
La lenga que tant me platz a lo perfum daus champs de blat ; la flor ne’n sent melhor que la flor d’irange.
La lenga que tant me platz fai lo brut daus gruns de blat embrejats jus la mòla.
Quand òm la parla, creiriatz manjar dau pan de blat, meulhós dins la crosta tendra, creiriatz veire daus modelons de blat, e las meissons suerten dau semenat coma si germenaven de la terra.
Si m’aprueme a la Senta-Taula, voldria ‘na ostia de pan de blat per comuniar tot per lo còp emb lo bon Dieu e emb la terra, ensemble belament ‘semblats coma l’alen a la saba daus blats dins la lenga que tant me platz.

 

L’AUBRE VIÈLH

 

Dempuei que lo tuavan, queu país, coma ’na bestia fera, dempuei lo temps, non n’es pas mòrt, polsa d’enguera.
Non creba pas, jamai ne’n ’chaba. De denaut se son levats contra se. De per costat lo butissián. Li an dubrit las venas, que ne’n sagna de tant de secles ; sus terra e dins la mar,
que ne’n sagna, diriatz : mas que se’n semena dins las terras au lonh,
delai la mar,
que planta sas granas, que s’enraija de còr.
Queu país que laissavan per mòrt, la vespa e las moschas dessús, las romecs e l’ajauc coma ‘na gala dins sa peu,
la maison esventrada que fai veire sa chaminada e sas tripas au vent, la calor de son fems – non ! N’es pas mòrt d’enguera.
L’aubre vielh, que diriatz que jamai lai tornarà montar la saba,
talament la ruscha es crebada, la raiç curada de vermes que tomba en pouvera per lo mitan,
jamai, vengut l’estiu, n’aviá balhat tant de fuelhas, ni de flors tan perfumadas,
e nos en sovendrem de sa frucha mai de son ombra.
Per lo tuar, queu país, tant que parla sa lenga en flors de l’aubre vielh,
non n’es pas naissut lo chaçador.

 

LO MES DE MAI

Tornarà ben, lo mes de mai.

Dins las chaumas e tras los bòscs, los boissons, sera d’aur, de fuec o ben de flamba.
E las ‘belhas lai brondiràn, de flor en flor, dins l’amarum de la poussiera.
E las ‘belhas lai culhiràn un meu salat coma la charbe.

Tornarà ben, lo mes de mai.

De mos òs los boissons pomparàn l’amarum de lor saba, e de mon sang lo fuec que fa la flor.
E la sau de ma charn per salar la poussiera viventa e la grana en flor.
Las ‘belhas bufaràn dins lo meu l’amarum de mon arma.

E tornaràn, los mes de mai