Culture occitaneEvènements

Acantonament : las repapiadas del Fèliç Daval

Benlèu que lo monde es en crisi, mès pas l’imaginacion nimai l’inspiracion del nòstre Fèliç !
Sèm plan contents de vos partejar 3 poèmas sieus que nos parlan d’aquel temps d’acantonament…
Bona lectura !

 

 

Civeta o Pangolin ?

Una proveta tombada,
un botelhon escapat
d’una manòta gantada,
digús o nos dirá pas.

Mangèron de las mongetas,
dels ronhons de pangolin,
de las garras de civeta,
un plan crane despartin.

Mau de ventre, mau de cap,
mau de còl e gota al nas,
plan febrós e alassats,
podiáun pas mai alenar.

Patiáun, talament patiáun
qu’a l’espitau les menèron.
D’aquel virús res sabiáun,
quantses, quantses moriguèron ?

Grand silenci dels mediàs.
A los que voliáun parlar
la lor faguèron barrar.
Quò anava ben s’arrestar.

Un jorn la ciutat desèrta,
pels trepadors pas digús,
cap de botigas dubèrtas,
pas de metrò, ni de bus.

Dels tipes autorizats,
emmantelats e mascats,
portavon per s’avidar
als vilauts acantonats.

L’Empèri Grand del Levant
quò’s bravament lònh d’aicí,
tranquillons nos endurmiam
en escotar lo Naguí.

Un jorn disiáun dins lo bus
que la civeta un còp èra
aviá portat un virús,
quò èra davant una guèrra.

Ieu i comprende pas res,
polida civeta brava,
per un amic o ai aprés
manjas las ratas-pennadas !

Civeta o pangolin ?
rata-pennada, rata-pennada !
Civeta o pangolin ?
rata-pennada, rata-pennada !

(Las Garrostas lo 5 de mai de 2020)

 

 

 

 

Coronà es arribat

Coronà es arribat,
anam totses crebar.
Coronà es arribat,
de qué nos cau far ?

Lo virús es arribat,
dels viatjaires l’áun portat
qui nos a acantonats,
de masqueta n’avèm pas.

Les espitaus desbordats.
Dels avions áun demmenats
dels malaudes, quò’s vertat,
al diable per les suenhar.

Infirmièrs e medecins
s’afanon per amaisar
la dolor dels aganits,
per les velhar, les sauvar.

Interdich de visitar.
A d’unses lor cau morir
sens aver dich adissiatz
a un filh, a un amic.

Dins las tròp grandas ciutats,
les jovenòts engabiats,
un ecran davant lo nas
e clica que clicaràs.

De las clocadas d’enfants
espèron lo despartin,
dins dels ostalàs gigants.
En classa voudriáun partir.

Dels ciutadins alinhats
davant las espeçariás
e les burèus de tabat,
d’unses mascats, fáun la cuá.

Gairas d’autòs, pas de trens.
Pels trepadors dels pèmòls,
se planton de temps en temps.
Lo monde es vengut fòl.

Es aquí lo Coronà,
de qué nos cau far ?
Es aquí lo coronà,
anam venir fats.

(Las Garrostas lo 12 de mai de 2020)

 

 

 

Lo bòrlhe e lo rossinhòl

Aquò’s l’acantonament,
quò pòt durar plan longtemps.
Un papièr nos cau emplir
per un momenton sortir.

De demorar embarrat
n’ai un pete rabanat.
Ai ben d’òrt un petaçon,
mès es talament pichon.

Plan sovent a la vesprada
te vau far una virada,
quauquas cambadas, pas mai,
pas qu’un tròç d’ora, pas mai.

Tròbe del monde mascats,
me fáun un signe del cap.
Tres, quatre mòts escambiats,
aquò’s pas de se plantar.

Cada jorn per la ciutat
de l’estade al cinemà,
e vira que viraràs.
Ièr partiguère cap bas.

Prenguère lo caminon
ont passon les petarrors,
les gropes d’atge tresen,
quand pels lésers fa lo temps.

La sentor dels albespins.
D’aucèls lo bresilhadís.
Les jòcs d’un vent jovenòt
amb dels milièrs de fuelhòtas.

Las plan blancas estieletas.
Les ròsas viron-viretas.
Las jaunas patas de lop.
Del Bon Dieu les blus uelhons.

Pintat per tant de colors,
de perfums e de doçors,
caminave dapasson,
ajudat de mon baston.

Tot d’un còp lo crit d’un gag
me faguèt subre-sautar,
d’un pauc mai lo vesiái pas.
De qu’anave pas ieu far !

Pas de nívols. Pas un bruch.
Sus nòstre cap lo cèu blu.
Alongat, sens bolegar,
semblava ben m’implorar :

«- Se vos plai, daissatz-me viure. »
– Ma polida sèrp de veire,
sèi ben un bocin fotrau
mès te vòle pas de mau »,

li diguère d’un biais doç.
Te l’espière un momenton.
Liuç maurèl gris pel camin,
Demorava immobil.

Quauques braves aucelons
entonèron lor cançon.
Lo mieu drulhièr esperava,
contunhère ma virada.

Arribat al pontanèl,
les veguère les cotèls.
Tardaráun pas a florir,
i tornarai un matin.

En montar, plan tranquillon,
entre rómecs e boissons,
soscave : « la sèrp de veire,
non la tornarai pas veire .+

Mes de mai, temps de l’amor,
benlèu èra a far la cort.
Benlèu que … ». Una estiflada
me tirèt de mas pensadas.

M’engane, un lòng piu-piu,
dels triolets, dels riu-chiu-chius,
una cançon dels coblets,
polits, totses disparièrs.

Me plantère, pivelat,
pel camin per l’escotar.
Al cap d’un briu, dapasson,
montère lo ranqueton.

Èra acabat lo concèrt.
Sus un rocàs un lusèrp.
Les jòcs d’un vent jovenòt
amb dels milièrs de fuelhòtas.

D’un grelh urós lo cricrí.
Lo perfum dels albespins.
Les uelhons blus del Bon Dieu
e, al mièg del camin, ieu.

Aquesta nuèch l’ai plan vist
dins les petals d’albespin ;
cantava per son aimada
e per ieu, ieu que passave.

Lo nòstre camin, Cristòl
es del gag, del rossinhòl,
del bòrlhe, de l’albespin
e de totses lors amics.

(Las Garrostas lo 20 de mai de 2020)

 

camin de Badalhac